Samenwerking Bouwbedrijf en Gebedshuis in Breukelen

“Dit huis is een drempelloze plek om God te ontmoeten”

Drie zussen die hun krachten bundelen met de eigenaars van een bouwbedrijf en hun droom waar zien worden. Marie-Louise (46) heeft altijd in Breukelen gewoond, Willeke (42) en Marit (40) zijn een paar jaar geleden weer terug verhuisd naar hun geboortedorp. Marit had een aantal jaar eerder het handboek van Peter Graig gelezen, maar zag in haar toenmalige woonplaats geen mogelijkheden een dergelijke plek te creëren, maar toen ze terug verhuisde naar Breukelen en in dezelfde plaats als haar zussen woonde, herlas ze het boek en zag ze mogelijkheden zo’n plek met haar zussen te beginnen.

driezussenIn haar enthousiasme over het boek dat ze gelezen had, stimuleerde ze haar zussen het ook te lezen. Willeke vertelt: “Het mooie was dat Marit altijd degene is die leeuwen en beren ziet, maar na het lezen van dat boek zei ze: Moet je lezen, wat hij schrijft kan echt. Ik dacht eerst: ‘Er is met Marit iets gebeurd’ en toen zijn Marie-Louise en ik het boek in de zomer 2014 gaan lezen en werden we eigenlijk net zo enthousiast. Wat we wilden is: mensen laten meemaken wat het is om in een aparte ruimte tijd te maken met God en te ontdekken hoe krachtig gebed werkt.”

Twee weken bidden

In januari 2016 wilden we twee weken (o.a. in de Week van Gebed) in een continurooster met anderen gaan bidden. Er is al 25 jaar een gebedsgroep in Breukelen actief en zij waren de eersten die we over ons idee inlichtten en onze contacten op school en in andere kerken en later zijn we nog met alle voorgangers in Breukelen gaan praten. “Ondertussen gingen we op zoek naar een pand en ik (Willeke) heb biddend door heel Breukelen gefietst en op een gegeven moment kwam ik in contact met Jan van Schaik van Bouwbedrijf Van Schaik en die zei: Nou we hebben nog wel ergens wat. Dus toen konden we een heel oud pand gebruiken. We waren de koning te rijk met ons kraakpand. Het was heel oud en uitgewoond. We dachten in onze zoektocht: we moeten iets hebben waar we ‘s nachts in en uit kunnen lopen. En we dachten dat dat niet bestond, maar toen Jan ons dat gebouw aanbood, zagen we dat het dus wel bestond. Dat pand had een sleutelkluisje waardoor we er niet dag en nacht aanwezig hoefden te zijn, maar iedereen die wilde bidden zichzelf naar binnen kon laten. Onze problemen werden eigenlijk een voor een weggehaald. Het ging zo snel dat we er een beetje bang van werden, omdat we niet wisten wat we moesten doen, maar we het wel gewoon deden.”

Nieuwe ruimte

Maar op een gegeven moment werd dat pand gesloopt en moesten we iets anders zoeken. We hoorden dat Nico van Schaik, vader van Jan, al lang met een plan rondliep om een plek te maken waar hij zakenrelaties mee naartoe kon nemen om aan de hand van een soort beeldexpositie het Evangelie te kunnen vertellen. Maar het kwam er steeds niet van. Toen wij ons plan van een gebedshuis met hem deelden, stelde hij voor om de twee plannen samen te voegen en het samen te proberen van de grond te krijgen. Wij hadden ons gebedshuis inmiddels De Bovenkamer genoemd, net als de discipelen die in de bovenkamer baden of dat je zelf je bovenkamer in gaat om te bidden. Toen bleek dat Nico zijn plan ook de Bovenkamer noemde, maar dat had hij nog nooit verteld. Dat was voor ons allemaal een bevestiging dat we inderdaad samen moesten gaan werken.
In dezelfde straat als het bouwbedrijf, mochten ze de bovenverdieping van een pand, wat op dat moment één grote ruimte was, naar eigen inzicht ontwerpen, laten verbouwen en inrichten. Willeke en haar man hebben beiden kunstacademie gedaan en gingen met hun zwager aan de slag. “We dachten al snel: Er moet een ronde ruimte komen, een centraal punt. Op de ronde muren kan dan een film afgespeeld worden, dat is meer van deze tijd dan een expositie met schilderijen. Die film zijn we zelf aan het maken.

De trein loopt…

De overgang van het oude gebedshuis naar het huidige, nieuwe pand was voor hen een zware tijd door gebeurtenissen in hun persoonlijk leven. Zelfs zo erg dat we zeiden: Moeten we niet stoppen? Maar met de bouw ging alles extreem gemakkelijk. Als we hier kwamen, hoefden we maar dit te doen of te zeggen en het werd geregeld. Daar was overvloedige zegen waardoor we wisten dat God grote dingen aan het doen was. Maar we betaalden er dus wel een prijs voor in ons persoonlijk leven en dat is nog niet klaar. We geloofde niet dat het de juiste keus was om te stoppen. We waren al zo ver en de bouw ging maar door. De trein liep en dat gaf ons het gevoel dat we blijkbaar op de goede weg zaten.”

Vrijheid en vrede

gebedshuisbreukelenEn nu is er dan een prachtige eigen ruimte met veel mogelijkheden om te bidden. Gezamenlijk of persoonlijk, met woorden of door creatief een gebed uit te beelden, of door gewoon stil te zijn. De ruimte is drie hele dagen ‘bemand’ met een gastvrouw/heer, maar de ruimte kan 24/7 gebruikt worden. Mensen uit Breukelen vinden meer en meer hun weg ernaartoe. De atmosfeer in De Bovenkamer is dat niets moet.  Bezoekers die daar binnenkomen, merken dat er vrijheid en vrede is. Ze hoeven niet te voldoen aan allerlei regeltjes. Marie Louise: “Dit huis is een drempelloze plek om God te ontmoeten en ik hoop dat mensen die vroeger door de kerken beschadigd zijn in hun geloof, hier God op een nieuwe manier gaan vinden”.

Willeke: “Gisteren was een van de gastvrouwen ziek en in eerste instantie dacht ik: Dan hangen we gewoon een briefje op de deur dat er geen gastvrouw is, maar ze zelf de sleutel kunnen pakken uit het sleutelkastje. Maar toen bedacht ik dat daar ook een tekentafel staat en ik daar een tekenopdracht kon maken en dan tegelijk gastvrouw kon zijn. En ik had totaal niemand verwacht. Ik was dus aan het werk en toen kwam er een oude meneer die ook weleens in het oude gebedshuis kwam. En ik nodigde hem uit om bij mij aan de tekentafel een kopje koffie te komen drinken. Twee mensen bij elkaar die elkaar waarschijnlijk nooit op de straat zouden ontmoeten en we hadden een twee uur durend diep gesprek over verzoening.

We zien dat de ruimte een plek is waar men God ontmoet en waar mensen die werken in het Koninkrijk op adem kunnen komen en met elkaar verbonden worden. Willeke eet een keer per maand met haar gezin in de gemeenschapsruimte en verlangt ernaar dat mensen aanhaken hierbij. “We worden steeds herkenbaarder in Breukelen. Zo zijn we onlangs benaderd om bij een maatschappelijk overleg te zitten die ons dan ook weer bevragen wat en wie we zijn.”

Bezoek de website: www.bovenkamerbreukelen.nl

Back to Top